30 Nisan 2004, Cuma günü nihayet, kapısında tam 5 saat bekleyerek, vize başvurusunda bulunduğum İstanbul’daki Bulgaristan Başkonsolosluğu’ndan pasaportumu almıştım


sayfa1/9
ed.ogren-sen.com > öykü > Evraklar
  1   2   3   4   5   6   7   8   9
Bulgaristan Araştırma Gezi Notları (III)*

30 Nisan 2004, Cuma günü nihayet, kapısında tam 5 saat bekleyerek, vize başvurusunda bulunduğum İstanbul’daki Bulgaristan Başkonsolosluğu’ndan pasaportumu almıştım.

Cumartesi günü hareket etmek istediğimiz Bulgaristan gezisiyle ilgili Ankara’dan İstanbul’a hareket eden Veysel Bayram’la bir plan yapmak üzere, gezinin bir bölümüne katılacak olan Bochum Üniversitesi İnstitute for Oriental Studies’nden yani şarkiyatçı Dr. Michail Kemper ve yine aynı üniversiten Armina Omelika ile öğlen üzeri buluşmak üzere randevulaşmıştık.

Onlar beni otellerinde bekliyorlardı.

Sonradan öğrendim ki Veysel Bayram aynı gün Bulgaristan’a hareket edecekmiş.

Bu sefer aniden programımızı değiştiriyoruz ve iki saat içinde her türlü hazırlığımızı tamamlayıp aniden yola koyuluyoruz.

Geçen sene Almanya’ya yaptığım gezi de tanıştığım ve gerçekten de çok ciddi araştırmacıların mevcudiyetini gördüğüm Heilderberg ve Bochum Üniversitelerinden çok değerli akademisyenlerin varlığı beni sevindirdiği gibi onlarla bazı araştırmalarda işbirliği yapabileceği hissini de almıştım.

Nihayetinde Şarkiyat ve İslam Araştırmaları bölümünden Dr. Raoul Motika’nın da yardımıyla diyaloğumuz devam etti.

Bu sene içinde Türkiye’deki Muharrem ayı anma etkinliklerini izlemek üzere ülkemize gelen Dr. Raoul Motika ve Robert Langer’la birlikte onların değişim sürecindeki İslam ve Alevi inanç ve kültür anmalarını ve inanç pratiklerini, törenlerini araştıran bir proje için çalıştıklarını ve bu konuda da oldukça çaba harcadıklarına tanık oldum.

Bu çerçevede Dr. Michael Kemper’in de yine bu konularda araştırmalar yaptığını ve Bulgaristan’la ilgilendiğini duydum.

Benim en büyük aşklarımdan birisi de zaten Bulgaristan’dı.

Biz de CEM Vakfı olarak Bulgaristan’a çok önem veriyorduk.

Ve buraya bir gezi planlıyorduk. Böyle olunca hem İstanbul’u gezmek için Türkiye’ye gelen önemli bir araştırmacı olan Dr. Michael Kemper ile yine bu konularda araştırmalar yapan aslen Bosnalı, Armina Omelika ile tanışma ve konuşma şansı elde etmiş oldum.

Onlarla birlikte özellikle 6 Mayıs’ta yapılacak Hıdırellez etkinliklerini izlemenin yanında belli bir süre ortak araştırma yapmak için anlaştık.

Veysel Bayram’ın da konuya ilgisi ve zaten aynı alanlarda araştırmalar yapması, bizi buluşturdu.

İstanbul’da cemevi ziyareti, cem çekimi, söyleşiler de yapan ikiliyle birlikte birçok şeyi paylaştıktan sonra, karşılıklı işbirliği yapmayı planladık.

Veysel Bayram’la birlikte öğleden sonra hep birlikte Bulgaristan’a hareket ettik.

Uzun ve yorucu bir yolculuktan sonra Razgrat’a vardığımızda saat 12.00’yi geçmişti.

İşin ilginç yanı ise Veysel Bayram iki Bulgar ressam dostuyla ve Muharrem Bey’le birlikte Ankara’da T.C. Kültür Bakanlığı’nın organize ettiği bir Sanat etkinliğine katılmış on günün sonunda sabah saat 5.00’de Ankara’dan hareket etmişti.

Bulgaristan’a; Dereköy, Burgaz, Şumnu üzerinden ulaştık.

İstanbul’dan itibaren 550 km. yol kat ettik.

Veysel Bayram’la Ankara’daki sergilerine katılan Raşo Yordanov ve Todor Todorov çok sıcak kanlı insanlar.

Zaten Todor Todorov’u ben tanıyordum. Hatta kendisiyle bir de söyleşi yapmıştım.

Veysel Bayram’ın ifadesi göre tüm Ankara-İstanbul yolu, İstanbul şehir trafiği kadar onu yormamıştı. Biz yine de onun süratine, performasyonuna şaşarak bakıyorduk.

Her zamanki güler yüzüyle bizleri karşılayan Veysel Bey’in eşi Havva Hanım ve Veysel Bey’in kızı Filiz çiçek gibi günlümüzde açıyordu.

1 Mayıs 2004, Cumartesi


Tüm dünyada kutlandığı söylenen İşçi Bayramı’nın buralarda artık ne bayramlığı kalmış, ne de adı.

Ben biraz bu duruma şaşırıyorum.

Çünkü uzun yıllar sosyalizmle yönetilen Bulgaristan’da da tüm benzerleri gibi işçi sınıfı adına nice nutuklar çekilmiş, nice canlar yanmış, haktan/özgürlükten yana bir dünya kurulması için nice uzun yıllar tüketilmişti.

Şimdi ise üçüncü kez ziyaret ettiğim ve gezi boyunca tam 14 gün sürekli işittiğim sefalet öyküleri gerçekten beni ürpertti.

Bulgaristan’da uygulanan nasıl bir sosyalizmdi ki, nasıl bir işçi sınıfı, nasıl hakça bir dağıtım ki, milyonlarca insanı açlığa ve sefalete sürüklenmişti?

Bazılarının cılız ifadelerine göre, komünizmden “demokrasi”ye geçilmesinin sancıları mıydı acaba yaşanan dram?

Yoksa düpedüz komünizmin iflası ve çöküşü müydü?

Halka bakılırsa eğitim vb. olumlu yanları yanında, bu komünizmin halka çektirdikleriydi.

Şu anda Bulgaristan’da yüz binlerce insan işsiz, aç.

Emekliler yüz milyon tutarında maaşlarıyla açlık sınırının altında yaşıyorlar. Gençler Türkiye’den bile çaresiz durumdalar.

Bir de şimdi yönetimin adaletsizliğinin, komünizmin baskısıyla yarışır aymazlıkları halkı gerçekten canından bezdirmiş durumda.

Örneğin Ca’ferler Köyü’nde söyleştiğimiz bir öğretmen işsiz kalmaktan korkuyordu. Yaygın olan bir uygulamaya göre eğer öğrenci adedi azalırsa, o yöredeki öğretmenler de işlerinden oluyorlar. Bulgar hükümeti sorgusuz, sualsiz 30 yıllık bir öğretmenin işine son verebildiği gibi, hiçbir tazminat ta ödemiyormuş.

Bunu inanamayarak, birçok kişiye sordum, maalesef bu bilgi gerçekmiş.

Bu ne sakat bir yönetim anlayışı, bu ne adaletsiz bir yapı böyle?

Emeklileri, gençleri, çalışanları, işçileri, çiftçileri dinledikçe gerçekten zaten bozuk olan ruh sağlığım iyece bozuldu, bu kardeş ülkenin topraklarında.

Yollar bozuk, fabrikalar çalışmıyor, gençler ülkeden kaçmaya bakıyorlar, emekliler dört duvar arasına hapsedilmiş, her tarafta ekonomik sıkıntı, büyük sosyal yaralar, umutsuzluklar vb. beni üzdükçe üzdü.

AB.’ne 2007 yılının ocak ayında girecek olacak Bulgaristan’da halkın bu birlikten beklentileri çok. Özellikle gençlerde bir aşk ve heyecan var. Ama yaşlılar, ve orta yaşta olanlarda yine de bir kaygı var.

Hep duydukları, televizyonlarda izledikleri, işittikleri Avrupa’ya gerçekten girecekler mi, Avrupa Birliği’ne dahil olabilecekler mi, gerçekten kendi ülkeleri de Avrupa memleketi olacak mıydı?

Ben açıkçası halkta o heyecanı da göremedim.

Çok kısa sürede de bu ülkenin temel alt yapı sorunlarının giderilip, eğitimde, işte, kırda, kentte fırsat eşitliği sağlanarak ülkedeki insanların, aynen ülkemizde olduğu gibi, çoktan hak ettikleri, refah seviyesine kolay kolay ulaşacaklarını sanmıyorum.

Bir kere Bulgaristan’da doğru dürüst karayolu yok.

Ülkenin hiçbir altyapısı tamamlanmamış.

Kent merkezlerindeki binalarında, yani insanların yaşadıkları konutlarda bile çok ciddi eksiklikler var.

Nerde doğal gaz, nerde radyotör?

Yolların çoğunda trafik lambaları bile yok.

Tüm bunları niye söylüyorum?

Bu ülkeyi o kadar seviyorum ki, benim için ikinci bir vatan burası.

İnsanları, doğası, havası, suyu o kadar güzel, o kadar güzel ki, bence gidip gördüğüm Batı Avrupa ülkelerinden bile daha güzel bu ülke.

Ama biraz da bu nedenle üzülüyorum.

İşsizliğin olduğu, yollarının olmadığı, öğretmenlerin yarın işimi kaybettiğim gibi, tek bir güvencem olmadan sokağa atılırım, endişesiyle okullarına gittikleri bir yönetimi, anlayışı kabul edemiyorum.

Güzelim gençlerin geleceklerinin aydınlık olmasını istiyorum, aynen memleketimde olmasını istediğim gibi.

Yüzyıllar boyunca balı, yağı, kaymağı yiyip şişen Batı’nın yanında; Doğu’nun gelişmesini, biraz da diğer insanların bal, yağ, kaymak yemesini, modern yolları, binaları, iş yerleri olmasını, işsizliğin olmamasını, tüm gençlerin okumasını, geleceklerinden endişe etmemelerini istiyorum.

Ortadoğu’yu kendi çıkarları için işgal eden Emperyalist Batı’nın dünyada daha fazla kan dökmemesini, göz yaşı akıtmamasını, dünyanın merkezi olarak kendi yurtlarını görerek, tüm dünyayı kendilerinin kölesi gibi görmemelerini istiyorum.

İşte kendi ülkem, bir gün önce kutsal topraklarından, şerefli bayrağımın dalgalandığı cennet parçası toprağımdan geldiğim vatanım.

Ne farkı var Bulgaristan’dan?

Aynı güzellik, aynı tarih, aynı insanlık.

Ama ne acı ki aynı adaletsiz yönetim, aynı sıkıntı ve sorunlar.

Onlar kominizm zulmünü yaşadılar.

Ya biz? Bulu önder Atatürk’ün kurduğu çağdaş bir ülkeden sonra, tam aksi istikamette tüm dünyanın aksine bir büyük dinsel gerici bir zulmü mü yaşayacağız?

AB.’ne girme safsataları ve kandırmacaları sonucunda acaba, ABD’nin de desteğiyle, birlerce yıllık Türk töresini ve bunca yıllık çağdaşlık kazanımlarını yerle bir edip, bir irticacı yönetime mi mahkum edileceğiz?

Doğrusu tüm gezi boyunca tüm bunlar gece/gündüz kafamı kurcaladı durdu.

Demir Baba, Demir Baba Türbesi

Bulgaristan öyle güzel bir coğrafya üzerine kurulmuş ki!

Ancak görünce insanlar buranın muhteşemliğini anlayabilirler, biz ne kadar anlatsak. Ba bu güzellik karşısında bizim anlattıklarımız yetersiz kalır.

Bir ülke düşünün ki her taraf ağaç ve yeşillik.

Tüm kentlerin içinde, köylerin içinde, kasabaların içinde neredeyse bir koruluk kadar ağaçlık alan var.

Tüm yerleşim birimlerinde parklar var. Her evin bir bahçesi var.

Tüm yolların kenarları sık ağaçlarla süslenmiş.

Havası tertemiz.

Kilometrelerce uzanan dümdüz ovalar.

Yeşile batmış cennet güzelliğinde bir yer.

Bu güzellik içinde ekip olarak bizler Deliorman’ın kalbindeki en büyük inanç ve ziyaret mekanı olan Demir Baba’ya doğru hareket ediyoruz.

Tüm Bulgaristan Türkler’inin ve Alevilerinin/Bektaşilerinin bildikleri ve sevgi ile saygı ile andıkları Demir Baba mücerret yani hiç evlenmemiş ve doğal olarak soyu devam etmemiş bir ulu şahsiyet.

İşte halkın gönlüne kazınmış, büyük sevgi ve saygıyla takdis edilen, adına kurbanlar kesilen, Türk’ü, Bulgar’ı, Hıristiyan’ı, Müslüman’ı ile gerçekten hiç aksatmadan her gün onlarca, hafta sonları ise binlerce kişinin ziyaret edip, kurbanlar kestikleri Demir Baba’nın huzurunda olmak beni bu sefer de yine duygulandırdı.

Derin bir vadinin içinde, kimilerinin de söylediği gibi “derin göl”ün içinde, her tarafı ağaçlarla kaplı bir yerde, şimdi hala hayattaymış gibi duran Demir Baba’nın hatırası çok mu çok canlı.

İnsanlar büyük bir tevazu içinde türbeyi ziyaret ediyorlar.

İnsanlarla söyleşi yaptığımız zaman, çoğu, zamanında bu erenler çok çalışmışlar, tüm güzellikleri hak etmişler ve kazanmışlar, diyorlar.

Burada kerametlere, mucizelere inanmaktan ziyade yaşamın doğal yansıması gibi, her şeyi olağan görme ve yorumlama alışkanlığı var.

Onlara göre Demir Baba kutsal bir kişi olmasının ötesinde, öküzleriyle tarlasında sürekli çalışan, ekip, biçen, yiyip, içen, sıradan insanlar gibi tüm ihtiyaçlarını kendisi karşılayan, güçlü, kuvvetli bir er kişi.

Koca tarlaları süren, ekinini kendi ekip-biçen, uzun kış geceleri dervişleriyle muhabbet eden, sohbet eden bir zatı muhterem.

Yani Demir Baba bizden biri. İçimizden biri. Ulaşılmaz, türlü kerametleriyle zor işleri hemencecik halleden, mucize gösteren, ya da tekkede miskin miskin oturan, inancı kendi çıkarı için kullanan birisi asla değil.

Evladım, çalışan kazanır, diyor nineler.

Yani Deliorman’lı, Bulgaristan Türk’ü, Demir Baba’yı öküzleriyle, tarlasında çalışan, sohbet ehli, sade yaşayan, mucizeler göstermeyen, putperestlik kalıntılarıyla bezenmemiş, hurafelerle örülmemiş, mücerret bir hayat süren sıradan bir insan olarak, sade bir insan olarak, kedilerinden birisi olarak seviyorlar.

Demir Baba’da bu sefer hummalı bir çalışma var. Bulgaristan’daki Türk partisi, Hak ve Özgürlükler Hareketi’nin başkanı Ahmet Doğan’ın kişisel katkılarıyla belki de ilk kez ciddi bir şekilde bir Alevi mabedine yardım elini uzatmış oluyor.

Daha doğrusu belki de Bulgaristan’ın yakın tarihinde ilk kez bir Alevi/Türk ziyaretine yatırım yapılıyor.

Yaşlılar ve çocuklar için gerçekten de zahmetli bir yol olan ve tarihi patikanın artık ihtiyaca yanıt vermediği Demir Baba’da, 270’den fazla merdiven yapılarak, bu muazzam vadiye tepeden rahat inilmesi için yaplan bir büyük çalışma var.

Çevre düzenlemeleriyle, ışıklandırmasıyla önemli bir çaba harcanarak onlarca işçinin gece-gündüz çalışarak bitirmeye çalıştıkları bu faaliyet insanlarda da bir umut yaratmışa benziyor.

Bizler de Türbe’de detaylı çekimler yapıyoruz.

Her zaman olduğu gibi yüzlerce insan kurbanlarını kesip, lokmalarını dağıtıyorlar.

Demir Baba Türbesi zamanın baskıları nedeniyle hayli yıpranmış durumda.

Birçok yerinde çatlaklar olan Türbe’nin kitabesi dökülmek üzere.

Veysel Bayram’ın da ifade ettiği gibi alttan su alan Türbenin restore edilmesi artık bir zorunluluk olmuş durumda.

Geniş topraklarında yüzlerce dervişin hizmet yaptığı söylenen, birçok değirmeninin yanında, meydaneviyle, kileriyle, sayısız mutfak, kuyu ve kuleleriyle tümüyle bir erenler ocağı olarak tarihte anılan bu kutsal inanç ve kültür merkezi bugün bu görümünden oldukça uzak.

Tüm hizmet binaları yıkılan, göçen, talan edilen, yok edilen Demir Baba Külliyesi’nden, Dergahı’ndan günümüzde kala kala sadece Türbesi ayakta kalabilmiş.

Üçler, Yediler, Kırklar Mezarlığı’nda burada hizmet etmişlerin kabirlerinin bulunduğu Demir Baba Külliyesi’ndeki hemen tüm kutsal mezar taşları parçalanmış, kırılmış, yıkılmış, yok edilmiş durumda. Çok az sayıda mezar taşı ise içler acısı durumda.

Bir başka ziyaretimizde Veysel Bayram’la birlikte Kırklar Mezarlığı denilen ve Dergah’ta hizmet etmişlerin mezarlarının bulunduğu alanı geziyoruz.

Ağaçların, çalılıkların sakladığı bu mezarlıkta on iki dilim terkli, taçlı mezar taşları buluyor ve belgeliyoruz.

Ama bu taşların tümü parçalanmış durumda.

Komünizm döneminde askerlerin tüm inanç mekanlarını yağmaladıkları gibi mezar taşlarını da kah kurşunlayarak, kah yıkarak parçaladıklarını çok büyük acılar içinde her gittiğimiz yerde duyuyoruz.

Veysel Bayram en büyük hedeflerinden birisinin de, tüm vadiyi yeniden elden geçirerek, ne yapıp edip, Demir Baba’nın meydan evini yeniden yapmayı planladıklarını söylüyor.

Kubrat (Balpınar) İlçesi, Sırtalan Köyü

Gençlik Festivali

Orman kenarında bazı ulusların gençlerini buluşturmak amacıyla gerçekleştirilen Gençlik Festivali’ne, özellikle Türkler’in ilgisi çok yoğun.

Dondurmacıların, pamuk helva satıcılarının çevreyi sardığı festivalde beni de çok duygulandıran anlar yaşanıyor.

Türkçe türküleri, şarkıları dile getiren ve bize özgü halk danslarını ve oyunlarını sergileyen gençlerin başarısına hayran kalıyorum.

Üsküdar’a gider iken aldı da bir yağmur, söylenirken gönlüm kabarıyor.

Güzel bir festivali izlemenin keyfiyle Cafer’ler Köyü’ne doğru hareket ediyoruz.

Buradaki amacımız Ali Kedik Baba’yı ziyaret etmek.

Ayrıca ben geçtiğimiz sene vefat eden bölgenin sevilen dedelerinden Salih Fıçıcı’nın kızı ve damadını da ziyaret etmek istiyorum.

Ali Kedik bizi çok sıcak karşılıyor.

Bizler onunla hasret gideriyoruz. Kendisinin köyün baş babası olduğunu öğreniyoruz. Kendisini tebrik ediyoruz. Ali Kedik Baba da Türkiye’de Seyit Sultan Süceattin Veli Ocağı’ndan Nevzat Demirtaş’a bağlı olarak hizmet yürütüyor.

Ali Kedik Baba bize Nevzat Demirtaş’tan gelen icazetnameyi gösteriyor.

Ali Kedik Baba’nın da katılımıyla Süleyman Solak’ın yanına uğruyoruz. Salih Fıçıcı’nın kızı bizi karşısında görünce çok seviniyor.

İki saat boyunca söyleşi yapıp, dertleşiyoruz. Şimdi Süleyman Solak ta Ali Kedik’in cemine dahil olmuş.

Daha sonra tekrar Ali Kedik Baba’nın evine dönüyoruz, akşam lokmamızı orada yapıp, Razgrat’a hareket ediyoruz.
  1   2   3   4   5   6   7   8   9

sosyal ağlarda paylaşma



Benzer:

30 Nisan 2004, Cuma günü nihayet, kapısında tam 5 saat bekleyerek, vize başvurusunda bulunduğum İstanbul’daki Bulgaristan Başkonsolosluğu’ndan pasaportumu almıştım icon04 mart2012 pazar gunu saat: 13. 00’de haydarpasa gar merdivenleri’nde bekliyoruz

30 Nisan 2004, Cuma günü nihayet, kapısında tam 5 saat bekleyerek, vize başvurusunda bulunduğum İstanbul’daki Bulgaristan Başkonsolosluğu’ndan pasaportumu almıştım icon25-26-27-28-29 Nisan 2013 persembe-cuma-cumartesi-pazar-pazartesi haberleri dahiL

30 Nisan 2004, Cuma günü nihayet, kapısında tam 5 saat bekleyerek, vize başvurusunda bulunduğum İstanbul’daki Bulgaristan Başkonsolosluğu’ndan pasaportumu almıştım icon29-30-31 mart / 01-02-03 Nisan 2013 cuma-cumartesi-pazar-pazartesi-sali-carsamba haberleri dahiL

30 Nisan 2004, Cuma günü nihayet, kapısında tam 5 saat bekleyerek, vize başvurusunda bulunduğum İstanbul’daki Bulgaristan Başkonsolosluğu’ndan pasaportumu almıştım iconİstanbul Üniversitesi Devlet Konservatuarı’ndan Sn. Ayşem Ersoy ve...

30 Nisan 2004, Cuma günü nihayet, kapısında tam 5 saat bekleyerek, vize başvurusunda bulunduğum İstanbul’daki Bulgaristan Başkonsolosluğu’ndan pasaportumu almıştım iconİstanbul Üniversitesi Devlet Konservatuarı’ndan Sn. Ayşem Ersoy ve...

30 Nisan 2004, Cuma günü nihayet, kapısında tam 5 saat bekleyerek, vize başvurusunda bulunduğum İstanbul’daki Bulgaristan Başkonsolosluğu’ndan pasaportumu almıştım iconDersi Vİze ödevi

30 Nisan 2004, Cuma günü nihayet, kapısında tam 5 saat bekleyerek, vize başvurusunda bulunduğum İstanbul’daki Bulgaristan Başkonsolosluğu’ndan pasaportumu almıştım iconDers güNÜ ve haftalara göre çERÇeve programi

30 Nisan 2004, Cuma günü nihayet, kapısında tam 5 saat bekleyerek, vize başvurusunda bulunduğum İstanbul’daki Bulgaristan Başkonsolosluğu’ndan pasaportumu almıştım iconProgrami 01 Şubat 2013 cuma

30 Nisan 2004, Cuma günü nihayet, kapısında tam 5 saat bekleyerek, vize başvurusunda bulunduğum İstanbul’daki Bulgaristan Başkonsolosluğu’ndan pasaportumu almıştım iconDers saat sayılarına göre yapılacak yazılı ve sözlü adetlerinin tespiti

30 Nisan 2004, Cuma günü nihayet, kapısında tam 5 saat bekleyerek, vize başvurusunda bulunduğum İstanbul’daki Bulgaristan Başkonsolosluğu’ndan pasaportumu almıştım iconWeb of Science Atıf İndeksinde İndekslenen Aktif Tam Metin Dergi Sayısı


Edebiyat




© 2000-2018
kişileri
ed.ogren-sen.com